DISCLOSURE

expectations.

it’s really better not to expect siguro. para there’ll be no disappointments.

expectation + disappointment= hurt

*buntong-hininga*

“nae-electrify ako.”

naranasan nyo na bang ma-electrify ang buo nyong pagkatao? yung tipong may maf-feel kang electricity kasi parang ini-squeeze ang heart mo?  at bigla nalang magta-travel ang electicity na yun sa iyong buong katawan. pababa, paakyat. tapos, biglang manginginig nalang mga laman-laman mo. tapos, ayun! kapag na-reach na ng electricity ang iyong mga mata, poof! namalayan mo na lang, umiiyak ka na. ganun. ganun ako ma-hurt. asar na electricity yan. hmmf e! naaartehan tuloy ako sa sarili ko kapag naffeel ko yan, pano ba naman. kahit sa pinaka-loser na reason, bigla nalang yang maaactivate at bigla nalang kakalat mula sa puso ko papunta sa buo kong pagkatao. mukha tuloy akong cry baby. hay nako talaga. at at at, ang arte ng electricity na yan a.  ang mga super piling piling tao at sa mga super special lang talaga sa buhay ko ang narerecognize nya at sa kanila lang sya nag-rereact. at kapag nagreact na sya, gagawin na naman nya ang ritwal nya- magsisimula sa puso ko, tapos bababa, tapos aakyat, hanggang maipakita nya ang reaksyon ng katawan ko sa pamamagitan ng luha.

aun lang.  [ngiti pa rin. c:]

ang electricity ng buhay ko. bow.

DAISY= day’s eye

Sabi ng aking pinagkakatiwalaang kaibigan (Kaila ang name
nya, so if ever
mali, xa ang pagbuntungan:), basically raw ang meaning ng name ko ay sunshine dahil pagchinop-chop ang daisy, day’s eye daw yun.  Katuwa. As in, natuwa talaga ako. kaya nga
napasulat kagad ako eh. ^.^

 

Wala lang. Bigla lang sumagi sa isip ko na ang sunflower at
daisy ay nabibilang sa iisang pamilya ng mga bulaklak. Eh ang sunflower ay isa
sa mga gustung-gusto kong pagmumukha ng ka-floweran. Pangarap ko ngang pumunta
sa lugar na puro sunflowers eh. Ayun, sa Africa raw marami. Ang lugar kung saan sagana ang sinag ng araw- ang sunshine- ang Daisy.
(hala, baka makatungtong ako sa Africa. Hehe.
Masaya yun, makakapagsayaw ako tulad nina Pastor Paul. hikik)

 

Naalala ko pa, may nag-“prophesy” sakin nung highskul. Sabi ng
highskul classmate ko, ayon daw sa astrology, I’m
born under number 1, which means I am the sun… grabe naman yun! Ako na
ang sun. Ako na ang hari! (haha.) Pero sa totoo lang, nung mga panahong yun,
na-boost naman ang aking self-esteem. Na-encourage talaga ako at tumaas ang
tingin ko sa sarili ko. Nagpapaniwala kasi ako sa astrology. Kaya naman nung
nag-EGR ako, at nakilala ko na si Lord, parang may nagsusumigaw sa tenga ko na,
“hindi ikaw yun! Hindi yun ang identity mo! Hindi ka hari at hindi ka rin
reyna. Hindi ka araw.” Tama. Tama nga naman, hindi naman talaga ako ang
araw.

 

Kaya naman nung nakaraang summer, sinulatan ko sya (ang
aking hiskul frend) bilang isang kristiyano. Sabi ko pa nga sa sulat, “Sabi mo dati ako ang araw. Pero mali ka, isa lang ako sa mga sinag nito."

 

Nakakatuwa lang ang affirmation. Isa lang ako sa mga
sinag ng araw. Sunray. Sunshine. Masaya
talaga ako na nalaman ko yun. Katuwa talaga.

 

Oh isang ulit pa, isa lang ako sa sinag ng araw. Hindi ako
ang araw. At masayang masaya ako dun. Masayang masaya akong maging sinag ng
aking mahal na araw.

 

All the glory belongs to Him.

 

That’s what my heart desires. To
glorify the One who created me, the One who loves me.

At nakakatuwa talaga as in. My name is a proof that i am created to glorify His name. As a flower looks up to the skies, i will look up to Him as i enjoy reflecting His light, His beauty.

Sabi pa ng isang kuya sa akin, "You are a flower that never fails to look up and glorify the creator."

I’m a sunshine! Day’s eye. yeepee!

I love you Lord. ^.^ 

 

 

SECURITY

Isa ito sa mga bagay na kailangang pinapadama sa’kin constantly.
Pag ito na ang nawala, gumugulo ang utak ko. Gumugulo ang buhay ko.

 

I’ll always treasure every moment spent with God. That’s
every moment of love, every moment of intimacy, every moment of security.

 

Ngayon, natutunan ko through humility na it’s never somebody’s
fault, it’s never God’s fault, whenever I feel not being secured. It’s mine. It’s
my fault.

 

Being insecure comes out from my choice of not spending enough
time with the One who secures.

 

Kaya para sakin, kalimutan na ang lahat, iisang tabi na ang
lahat, wag lang ang personal time with Him. Yun ay kung gusto kong manatiling ok,
masaya at on going.

  

 

                                                                                                                     ^.^

WOW GOD.

WOW GOD.

 

I am so so overwhelmed by God’s love and faithfulness. Lam mo
yun, yung feeling ng sunud-sunod na breakthroughs? As in, all I did was to say,
“Wow Lord. You’re amazing.” For the whole week, tuluy-tuloy ang breakthroughs. And
continuing ang pagbuhos ng new things. Grabe. Grabe talaga.But I am in the
season of asking for more. I just can’t feel satisfied, ‘coz  i know there’s more.. more of Him. Basta,
masaya ako. Ito pala yung shalom. Sarap
sa feeling. parang wala kang dinadala. I’m loving God more and more.
Everyday, I just want to seek Him and find Him. Waaaahhh! How did He cause my
heart to fall in love with Him like this?  MORE!

                                                                                                                                                        ^o^

TOTAL DISAPPOINTMENT!

I’m disappointed. I’m disappointed towards myself. These things
all come from not loving myself enough. These things rooted from my failure to
love God more than myself. But I honestly don’t know if I’m hurting; or, am I just
acting this way because my instinct says so? ARRRRRGGHH!! I SO SO HATE IT!

 

Could you please lend me your hand and slap me on the face?

 

Guess I really need that.

“STUMBLE-able”

 

                   Pano kung
ka-stumble-stumble na ang lahat,
                   stumble-able ka pa rin ba?

 

                                         Sabi ko
dati, oo.

 

Pero ngayon, na-realize ko, ang
hirap palang tanggapin na ang mga bagay na inakala mong perpekto ay nahaharap
din pala sa pagkakamali.

 

                                                 Vulnerable din
sila.

 

Sana mula umpisa pa lang, tinanggap
ko na; kahit wala akong ka-ide-ideya na dapat noong una pa lang tinatak ko na
ang mind-set na “vulnerable din sila”… eh di sana ngayon tapos na ‘to, wala ng
padalaw-dalaw na multo.

 

PAGKAUHAW.

Uhaw pa rin pala ako. At sa
pagka-uhaw ko, di maiwasang masaktan ang aking lalamunan. Naisin ko mang
basagin ang aking katahimikan, hindi ko magawa. Masyado na palang masakit. Sa paglipas
nang mga taon, naririto pa rin pala ito. Hindi ako makapaniwalang magpahanggang-ngayon
ay naghahangad pa rin ako na ako’y makadama ng pagmamahal mula sa kanila. Nawa’y
matugunan ang pagka-uhaw na ito, sapagkat sa palagay ko habang tumatagal lalo
akong nanunuyo. Ako’y nagmimistulang nalalantang bulaklak na nag-uugat sa
natutuyong lupa.  

KEEPING IN MIND ROMANS 8:28

WHAT’S HAPPENING?

OH NO.

LORD,

 

I NEVER

 

WANTED

 

A BROKEN FAMILY.

 

BUT STILL,

 

I AM

 

HERE TO TRUST.

 

AND

 

TO BELIEVE FIRMLY

 

THAT YOU

 

ARE

 

THE SAME

 

GOOD GOD

 

I KNEW,

 

THE ONLY

 

FAITHFUL FATHER

 

I HAVE,

 

THE ONLY

 

LOVE

 

I GOT.

 

YOU ARE

 

A

 

PROMISE-KEEPER.

 

AND THAT

 

WILL ALWAYS

 

STAY

 

THE SAME.

 

 

 

 

I

LOVE YOU STILL…

 

 

BEYOND ANY CIRCUMSTANCE…

 

BEYOND ANY REASON…

 

BEYOND ANY EMOTION…

 

 

I AM

HOLDING ON

‘COZ I KNOW

OUR LOVE WILL

 

FOREVER BE

 

BOUNDED BY

 

FAITH

 

AND

 

TRUST.

 

 

masakit, OO.

For several days now, I feel
being despised by some of my old friends. Yeah, they may not tell it directly
to my face but my sensitivity can’t just ignore it. Masakit, oo. Minsan naiisip
ko na lang na i-defend ang sarili ko sa paraang alam ko. But NO!

 

NEVER! God doesn’t want me to.
Minsan, pag nag-a-arise ang sarili kong will sa loob ko, I view the security
God gave me as something na nakaka-inis. Nakakainis kasi, dahil sa sobrang
minamahal N’ya ko, gustuhin ko mang komprontahin ang mga taong iyon, NO pa rin…
mas pipiliin ko pa ring mag-stay in this place of humility. Minsan nakakainis,
pero gustung-gusto ko naman. Hehe…

 

I committed myself to loving Him
kaya no matter what others might think of me, whatever things that will enter
their minds about my new-found life, kahit na pagbali-baliktarin pa nila ang
mundo, at worst kahit na sakalin pa nila ako at paslangin, aba aba, hinding
hindi nila mababago ang laman ng puso ko. The world doesn’t know me ‘coz it
doesn’t recognize who he is that is in me… at iyon ang talagang masakit at nakakalungkot dun. Pero dahil he is in me, I can’t stop
myself from loving people living in the world… kahit na minsan nakakapagod din
na magmahal. Buti na lang talaga, hindi S’ya marunong mapagod at magsawa. ^.^

 

May na-realize ako, na maaring
gasgas na at lumang-luma na:

 

I’m not here to seek the approval of men but the approval of God alone.

 

 

^.^